SINGAPUR 6 LIPCA 1943 R.
Co ty wyprawiasz?
Jak śmiesz? Przestań, dupku!
Żadnych angielskich!
Angielskich nie graj. Tylko japońskie.
Dobrze. Przepraszam.
Nauczę się japońskich.
Angielskich nie.
Nauczę się japońskich melodii.
Niby skąd mam znać japońskie?
Cholerne dranie.
Zmienili nazwy ulic i gazety.
Żyjemy w Singapurze, ale według czasu tokijskiego.
Podstaw angielskiego uczyłem się przez całe dzieciństwo.
A teraz gnoje każą mi grać japońskie kawałki!
Myślicie, że zmienicie Singapur na „Syonan-to”,
a staniemy się Japończykami?
Sukinsyny!
Szefie, nie ma sensu grać angielskich melodii.
Nie ma tu już Brytyjczyków. Nikt nam nie zapłaci.
Tak, szefie.
Na tych skąpych Hindusach też nie zarobimy.
Spójrzcie. Tworzą armię.
POWSTANIE INA
NETAJI PROSI HINDUSÓW, BY POŚWIĘCILI ŻYCIE
Jakaś dziewczyna dała im kolczyki.
Nam nikt nic nie daje.
ZAPOMNIANA ARMIA
Z początkiem lat 40. XX w. II wojna światowa ogarnęła cały glob.
Z jednej strony Indie walczyły o wolność z Wielką Brytanią,
z drugiej – setki tysięcy Hindusów dołączały do armii brytyjsko-indyjskiej,
by walczyć z Niemcami i Japonią.
W 1942 r., gdy Japończycy zajęli Singapur,
złożyli ofertę niedobitkom z armii brytyjsko-indyjskiej.
Z pomocą Japończyków
Hindusi mieli stworzyć armię, która wyzwoli Indie spod brytyjskiego panowania.
Zwerbowali 50 000 Hindusów.
Tak powstała Indyjska Armia Narodowa.
Indie zwyciężą!
Dzień dobry!
Witaj.
Masz herbatkę.
Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Co zrobiłaś?
Wylałam herbatę na twoją gazetę. Przepraszam.
„Netaji prosi Hindusów, by poświęcili życie”.
Serce rośnie, gdy się widzi, że młodzi odpowiadają na apel Netajiego.
Ojcze, wczoraj...
Dzień dobry!
Siadaj.
- Co się stało? - Rozlała herbatę.
Maya!
Chciałaś mi coś powiedzieć.
- Dzień dobry! - Nie...
Dzień dobry!
Maya jest na pierwszych stronach gazet.
Co to ma znaczyć?
Okłamałaś mnie.
Twoi rodzice się martwią.
Przebywanie na zgromadzeniach wojskowych jest niebezpieczne.
Nie słyszeliście, co mówił Netaji?
Tworzą pierwszy w historii regiment złożony z kobiet.
Gdybyś była chłopcem, pękałbym z dumy.
Nie wierzę, że to mówisz.
Zawsze mówiłeś, że płeć nie ma znaczenia.
Ale ma. Wojsko to nie miejsce dla dziewczyny.
Ojcze, ty i Shridhar uważacie, że INA walczy w słusznej sprawie.
Że Netaji ma rację. Dlaczego nie mogę się zaciągnąć?
Proszę.
Nie martw się, ciociu.
Powstrzymaj ją.
Jeśli Maya dołączy do INA...
ja też to zrobię.
Oszalała. Wolałabym umrzeć.
Hej! Kasturi!
Ciociu!
Jak możesz mi to odradzać?
Birma jest dla mnie ważna.
To potrwa tylko tydzień. Teraz jest tam spokojnie.
Pojadę, zrobię kilka zdjęć, porozmawiam z ludźmi i wrócę.
Warto ryzykować życie?
Zawsze narzekasz, że jesteśmy pokoleniem leserów.
A kiedy ci mówię, że chcę zrobić coś, w co wierzę,
próbujesz mnie powstrzymać.
Babcia źle się czuje, a ty...
Nie mieszaj mnie do tego.
Mamo...
Pozwól mu jechać.
To tylko tydzień.
Mamo, posłuchaj...
Koniec gadania, tato. Jadę i już.
Pojadę z tobą, jeśli chcesz.
Pułkowniku Sodhi, to będzie dla mnie zaszczyt.
Ej, ty!
Uciekaj!
Szybko.
Ruchy!
Tam.
Tam jest.
Uważaj, bracie!
Szybciej!
Tam!
Tutaj są!
Co ty wyrabiasz? Jest kolejka!
Co się dzieje?
Proszę.
Moja mama jest bardzo chora.
Błagam.
Moja mama umiera. Proszę.
Obiecałem matce,
że jako pierwszy zaciągnę się do armii.
Kolejka!
Jego matka umiera.
Dobrze, bracie. Idź.
Indie zwyciężą.
Indie zwyciężą. Jestem Rajan.
Indie zwyciężą!
Następny!
- Szybciej. - Przepraszam.
Gratulacje. Pisali o tobie w gazetach.
Dziękuję.
Wolałabym, żeby publikowali zdjęcia, które robię.
No tak.
Nie sądziłem,
że przemówienie Netajiego tak cię poruszy.
Dlaczego?
Nie różnię się od pozostałych.
Każdy chce poświęcić życie w walce o wolność Indii.
To prawda. Ale jak zrobić z nich żołnierzy?
Skoro ty jesteś żołnierzem, to czemu im miałoby się nie udać?
Nie każdy jest w stanie znieść wojskową dyscyplinę.
Dlatego w Indiach żołnierzy werbują spośród ras wojskowych.
Ras wojskowych?
Tak. Ras wojowników.
Ras wojowników?
Mówimy o ludziach czy o zwierzętach?
Kto decyduje o tym, która rasa jest rasą wojowników?
Pośpiesz się.
Nie wiem, ale tak sformowano armię indyjską.
Masz na myśli armię brytyjsko-indyjską.
Inspekcja broni.
Nie o to mi chodziło.
Pasztuni, Radźputowie, Dogrowie i Gurkhowie
zostali przez nich uznani za rasy wojowników,
a pozostałe – za zniewieściałe...
Za rasy kobiece.
Rasy kobiece?
Ja tak nie uważam. Tylko Brytyjczycy.
To nie twoja wina.
Prawdziwa armia indyjska powstaje tutaj.
Na naszych oczach.
By zaciągnąć się do INA,
nie trzeba należeć do konkretnej rasy ani płci,
spełniać bzdurnych wymogów.
Liczy się to, że jesteśmy Hindusami,
gotowymi walczyć o wolność do ostatniego tchu.
Racja.
Jeśli zajdzie potrzeba, kobiety także będą walczyć.
Uważasz, że się do tego nie nadajemy?
Przeciwnie. Ty jesteś prawdziwą wojowniczką.
Ta dziewczyna to urodzony żołnierz.
Mogliby ją od razu awansować na generała.
Powinna się zaciągnąć.
Tworzą regiment kobiet im. Rani Jhansi.
Następny!
Podobno szukają oficerów, którzy je przeszkolą.
BIRMA, ROK 1996
Dzień dobry.
O, dzień dobry!
Witamy w Birmie. Wiele o tobie słyszałam.
Nawzajem.
Przyjaciele Mii to moi przyjaciele.
Dziękuję za pomoc, Rani.
Drobiazg. To jest Tintin, nasz przewodnik.
Po co nam on?
Musimy iść z nim. Nie mamy wyjścia.
Wyjaśnię ci później.
Chodź tu!
Żadnych zdjęć. Oddaj aparat albo go schowaj.
Mam zezwolenie.
Amar, milcz, proszę.
Amar!
Przestań robić zdjęcia.
Ma zezwolenie. Czekaj!
Przepraszamy!
Już dobrze.
Proszę, odejdź.
Każ im zachować ostrożność. Nie wolno robić tu zdjęć.
Co to miało być? O co im chodzi?
Nie możesz robić zdjęć, jeśli w pobliżu są żołnierze.
Ale tu jest ich pełno.
Nie filmuj żołnierzy. Nie wolno.
Mamy pozwolenie na fotografowanie,
ale musimy to robić ostrożnie.
Zgłaszacie się na ochotnika, by poprowadzić szkolenie.
Tak jest, sir.
Znaczy, proszę pani.
Dlaczego uważacie, że się do tego nadajecie?
Wiemy, jak z nimi postępować.
Proszę pani.
Doprawdy?
- Chodziło mu... - Niech sam powie.
Mężczyznom wydaje się, że wiedzą, jak podchodzić do kobiet.
Ale się mylą.
Bo nigdy nie widzieli, by kobieta pokonała kogoś w walce.
Ja widziałem.
Kobiety w mojej rodzinie toczyły swoje własne wojny. I zwyciężały.
Moja matka sama nauczyła się czytać i pisać.
Moja siostra ogłosiła strajk głodowy, by pozwolono jej pójść na studia.
Chciałem powiedzieć, że wiem,
jak należy wspierać kobiety walczące o swoje prawa.
Łatwo nie będzie.
Ten regiment nie jest na pokaz.
Japończycy odmówili nam finansowania.
Musimy im udowodnić, że nie jesteśmy lalkami z porcelany.
Chcemy walczyć na froncie.
Tak jest!
Proszę pani.
Nie jesteśmy tu do ozdoby.
Musicie to zrozumieć i przywyknąć do naszej obecności.
To szkolenie ma się przydać nie tylko im, ale także wam.
Czekam na panów jutro o 8.00 na poligonie.
Tak jest, proszę pani!
Baczność!
Ci oficerowie was przeszkolą.
Kapitan Sodhi i kapitan Arshad.
Kapitanie.
Dostrzegamy wasz entuzjazm i zapał.
Ale to nie wystarczy.
Potrzebujecie przeszkolenia.
Żaden inny kraj w historii nie szkolił kobiet do walki na froncie.
Zrobimy wszystko,
by każda z was
dorównywała umiejętnościami każdemu żołnierzowi.
Jednak by to osiągnąć, musicie trenować ciężej niż oni.
Nasz regiment został nazwany na cześć królowej Jhansi – Lakszmi Bai.
Walczyła z Brytyjczykami w 1957 roku.
Skoro ona mogła, to my też.
Tak?
Słucham.
Czy zostaniemy wojowniczkami, kapitanie?
Nie jesteśmy zbyt zniewieściałe?
Nie będziemy kultywować niedorzecznych tradycji Brytyjczyków.
Prawdziwa armia indyjska powstaje tutaj.
Na naszych oczach.
By zaciągnąć się do INA,
nie trzeba należeć do konkretnej rasy ani płci.
Liczy się to, że jesteśmy Hindusami,
gotowymi walczyć o wolność do ostatniego tchu.
Nie wierzę, że wróciłeś tu po tylu latach.
Ze względu na mnie.
Nie. Wróciłem tu dla siebie.
Chciałem jeszcze raz odetchnąć tutejszym powietrzem.
Raz, dwa, raz, dwa!
Ruszać się!
Tak jest. Nie zmieniać pozycji.
Szybciej!
Co tam wojna. Nie przeżyjemy tego szkolenia.
Jeśli stąd odejdziemy, aresztują nas.
Tu jest bezpiecznie.
Trzy posiłki dziennie. W czym problem?
Siedź, nie narzekaj.
Mam to w dupie!
Spójrz tam.
Panienki też biegają.
Ręce w górze!
Nie opuszczać rąk!
Tak jest!
Szybciej! Ruszać się!
Sodhi-san.
Daichi-san.
Dlaczego bierze pan udział w tej farsie?
Armia japońska jest temu przeciwna.
Nigdzie na świecie nie przyjmuje się kobiet do wojska.
To nie dla nich.
Na pańskich oczach
rodzi się pierwszy na świecie regiment kobiecy.
Najwyższy czas, by powstał.
Wyżej broń.
Co z tobą?
- Oszalałaś? - Co robisz?
Oszalałaś? Hej!
Co ty wyrabiasz?
Jesteśmy słabeuszami, tak?
Wiesz, co potrafię zrobić z sierpem?
Oczyścić calutkie, wielkie pole.
W jeden dzień. Sama.
Jestem silna. Jak my wszystkie!
Pracujemy na plantacjach od dziecka.
Byłam nastolatką,
jak Anglik zawołał mnie do siebie...
w nocy.
Kiedy usłyszałam, że INA przyjmuje kobiety,
zgłosiłam się. Chcę walczyć.
Ja, Rasamma, walczę o wolne Indie,
gdzie kobiety nie będą musiały sprzedawać się za pracę.
Proszę nam pozwolić
walczyć!
Zależy nam na tym bardziej niż wam!
Bardziej niż wam.
Obiecuję ci, Rasammo,
że będziemy walczyć do ostatka
o Indie, o jakich marzysz.
Winny?
Co się stało?
Japoński żołnierz zabrał moją siostrę.
Płakała i krzyczała, ale nie słuchał.
Całą noc siedziałam w szafie.
Bałam się, że przyjdą też po mnie.
Ścięłam włosy, żeby wyglądać jak chłopak.
Wyjdźcie na zewnątrz. Kapitan ma pilną sprawę.
Wstawajcie.
Otrzymaliśmy pewne informacje.
Netaji chce, byśmy je wam przekazali.
„Armia brytyjsko-indyjska
„wydała rozkaz, zgodnie z którym każda kobieta i każdy mężczyzna
„walczący w Indyjskiej Armii Narodowej,
„którzy zostaną wzięci w niewolę,
„będą uznani za zdrajców i rozstrzelani
„bez procesu”.
Co on powiedział?
Netaji powiedział jasno:
jeśli jakikolwiek rekrut chce odejść z INA,
powinien zostać honorowo zwolniony.
Ci, którzy postanowią odejść, zostaną zwolnieni jutro.
W obliczu śmierci nawet najsilniejsi tracą hart ducha.
A to są niespełna dwudziestoletnie dziewczyny.
Musimy zaczekać.
Jutro się dowiemy, ile nas zostało.
Co ty robisz?
Musimy uciekać, a ty sobie grasz.
Bracie!
Masz rację. Wy uciekajcie.
A co z tobą?
Ja zostaję.
Zwariowałeś?
Nigdy nawet nie byłeś w Indiach.
Tak samo jak te głupie dziewuchy.
Chcesz się poświęcić dla obcego kraju?
Nadchodzi Królowa Jhansi.
Zagraj jej coś. Razem zginiecie z rąk Brytyjczyków.
Baczność!
Naprzód, do Delhi!
M. Rasamma.
Maya Srinivasan.
Lata Swaminathan.
RANGUN, BIRMA 25 SIERPNIA 1996 R.
Co cię sprowadza do Birmy?
Reporterska ciekawość czy chęć przysłużenia się sprawie?
Chcę być dziennikarzem.
Ten reportaż otworzy mi drzwi do kariery.
Rozumiem.
OBÓZ SZKOLENIOWY INA – BIRMA GRUDZIEŃ 1943 R.
Stań na pozycji.
Pozycja.
Wziąć granat.
Wyciągnąć zawleczkę!
Gotów?
Rzut!
Dwójka, za linię.
Trójka!
Pozycja!
Granat!
Chcesz walczyć, a się boisz?
Zawleczka!
Gotów?
Rzut!
Ty...
Sodhi!
Co ty tu robisz?
Nie słyszę, co mówisz.
To przez ten wybuch. Straciłem słuch.
Za kilka dni wydobrzeję.
Dobrze.
Z czego się śmiejesz?
- Z tego, że ogłuchłem? - Właśnie.
To nic. Jak zdejmę bandaże...
To nasze żądanie!
Uwolnijcie przetrzymywanych studentów!
Wojsko otworzyło ogień. Idą w tę stronę.
Co się dzieje?
Wojsko strzela do studentów.
Musimy ruszać.
Chodźmy do hotelu.
Nie możemy!
Czemu robi zdjęcia? Każ mu przestać.
Przez niego będą kłopoty.
Nie gadaj z nim. Chodźmy!
Co tu robicie, idioci?
Czemu wyszliście o tej porze?
To cudzoziemcy. Odprowadzę ich do hotelu.
Robicie mnie w wała.
Proszę pozwolić nam odejść.
Kim ty jesteś?
Jesteś z mącicielami?
Co ty robisz?
Masz! Jak śmiesz? Jestem oficerem wojskowym.
Przestań!